Wybierz jedną rzecz, którą gracz ma zrozumieć
Pierwszy ekran nie powinien streszczać całego podręcznika. Określ podstawową zależność, na przykład przesunięcie figury otwiera drogę do celu. Przygotuj krótką sytuację, w której można ją zobaczyć i samodzielnie wypróbować. Instrukcja „przeczytaj wszystkie zasady” przenosi zbyt wiele pracy na pamięć. Lepiej doprowadzić do małego, zrozumiałego rezultatu, a dopiero potem dołożyć kolejną regułę. Gracz powinien wiedzieć, co zrobił, nie tylko że ekran zmienił kolor.
W przykładowej grze z lustrem i promieniem pierwsza plansza może wymagać jednego obrotu. Nie dodawaj równocześnie licznika czasu, przeciwnika i zasobu zużywanego po błędzie. Takie elementy przesłonią związek działania ze skutkiem. Wypisz pojęcia potrzebne do następnego zadania i usuń wszystko, co jeszcze nie jest konieczne. Ograniczenie na początku nie oznacza spłycenia całej gry; daje przestrzeń do nauczenia mechaniki, na której później zbudujesz złożoność.
Pokaż skutek blisko miejsca działania
Po wykonaniu ruchu wynik powinien być widoczny i powiązany z tym, co gracz zmienił. Delikatny ruch promienia, otwarcie przejścia lub czytelne potwierdzenie pomagają rozpoznać zależność. Nie wymagaj patrzenia na mały komunikat w odległym rogu ekranu, gdy uwaga skupiona jest na obiekcie. Przy tym nie opieraj informacji wyłącznie na dźwięku albo kolorze. Pierwszy sukces powinien być zrozumiały również w trybie cichym.
Tekst instrukcji nie może zasłaniać elementu, którego dotyczy. Na telefonie duże okno samouczka może zabrać większość pola gry i utrudnić sam ruch. Sprawdź rzeczywisty układ na małym ekranie oraz po powiększeniu tekstu. Jeśli podpowiedź wymaga zamknięcia, przycisk powinien jasno to komunikować. Nie umieszczaj potwierdzenia dokładnie tam, gdzie pod spodem znajduje się niebezpieczna akcja, którą przypadkowo uruchomi drugi dotyk.
Rozpoznawaj zrozumienie, a nie samo kliknięcie
Przejście do następnego etapu po dotknięciu dowolnego przycisku może oznaczać przypadek. Potrzebna jest próba zastosowania reguły w lekko zmienionej sytuacji. Jeżeli gracz wcześniej obrócił lustro w jednym miejscu, kolejne zadanie może wymagać tego samego działania przy innym ustawieniu celu. Nie chodzi o egzamin, lecz o sprawdzenie, czy uczestnik łączy przyczynę ze skutkiem. To lepsza informacja niż potwierdzenie, że obejrzał animowaną strzałkę.
Nie wymuszaj wyłącznie jednej poprawnej kolejności ruchów, jeśli mechanika dopuszcza kilka rozwiązań. Samouczek blokujący sensowne eksperymenty uczy posłuszeństwa wobec podpowiedzi, a nie zasad gry. Warunek ukończenia powinien opisywać osiągnięty rezultat. Wyjątki są uzasadnione, gdy konkretny ruch służy poznaniu nowej funkcji, ale należy je wyraźnie zaprojektować. Inaczej gracz może dojść do wniosku, że system nie rozumie poprawnego rozwiązania.
Podpowiedzi stopniuj według potrzeby
Od razu pokazane rozwiązanie odbiera możliwość odkrycia, a brak pomocy może zatrzymać osobę, która nie rozpoznała celu. Przygotuj kilka poziomów wsparcia: przypomnienie zadania, wskazanie istotnego obiektu i dopiero później konkretny krok. Pozwól poprosić o pomoc zamiast zawsze uruchamiać ją po arbitralnie krótkim czasie. Chwila bez ruchu może oznaczać analizę, nie zagubienie. Obserwuj zachowanie, ale nie traktuj każdej pauzy jako dowodu problemu.
Podpowiedź powinna uwzględniać aktualny stan planszy. Instrukcja odnosząca się do pozycji sprzed kilku ruchów dezorientuje i może wyglądać jak błąd gry. Jeśli gracz wykonał już potrzebną czynność, nie proś o nią ponownie. Dla restartu ustal, które wskazówki wracają, a które można pominąć. Pomoc ma towarzyszyć uczeniu, nie tworzyć obowiązkową sekwencję okien, którą trzeba przeklikać po każdej przegranej.
Daj możliwość powrotu i pominięcia
Doświadczony gracz może rozumieć mechanikę od razu, a wracający po miesiącu potrzebować przypomnienia. Zapewnij obie drogi: pominięcie wprowadzenia oraz ponowne otwarcie instrukcji. Nie chowaj tej drugiej możliwości w trudno dostępnym menu. Krótki opis sterowania podczas pauzy bywa bardziej użyteczny niż długi film na początku. Samouczek nie powinien też wymagać utraty bieżącego postępu tylko po to, aby przypomnieć jedną zasadę.
Przy wielu sposobach sterowania pokazuj oznaczenia zgodne z aktualnym urządzeniem, ale nie zakładaj na stałe, że ekran dotykowy wyklucza klawiaturę. Gracz może zmienić kontroler w czasie sesji. Instrukcje oparte na konkretnych literach muszą uwzględniać przypisanie przycisków, jeśli gra pozwala je zmienić. Używaj nazw działań obok symboli. „Obróć” przekazuje cel, natomiast sam klawisz bez kontekstu pozostaje informacją techniczną.
Obserwuj pierwszą próbę bez podpowiadania za grę
Poproś nową osobę o rozpoczęcie i nie tłumacz zasad ustnie, jeśli ma je przekazać aplikacja. Notuj, czego nie zauważyła, gdzie eksperymentowała i jak opisała cel po ukończeniu. Rozdziel problem sterowania od problemu reguły. Ktoś może dokładnie wiedzieć, co zrobić, lecz nie trafić w mały element. Zmiana tekstu samouczka nie naprawi wtedy interakcji. Test powinien wskazać właściwą warstwę do poprawy.
Porównuj kolejne wersje na podobnych zadaniach i z osobami, które nie znają już rozwiązania. Zapisuj moment pierwszego świadomego sukcesu oraz potrzebę pomocy, bez tworzenia fikcyjnych norm dla wszystkich graczy. Dobre wprowadzenie kończy się wtedy, gdy użytkownik potrafi samodzielnie zastosować regułę w nowym układzie. Jego jakość nie wynika z liczby dymków ani efektowności animacji, lecz z tego, że następny krok rozgrywki przestaje wymagać instrukcji.